De dood maakt geen geluid

Eind augustus 2026 ben ik naar De Hoge Venen in België en naar Zuid-Frankrijk gereisd. Iedereen wenste mij een fijne vakantie maar het was geen vakantietripje, ik wilde naar de verbrande bossen.

Ik ben documentair fotograaf maar ik wilde geen documentair project maken van dit stille, grote drama.

Ik wilde daar zijn - voelen hoe het is het om in de woestenij van een verbrand bos te zijn terwijl de zon ondergaat. De nacht komt.

Nou, op zo’n plek is het vooral stil. Geen wild, geen insect, geen spinnetje kruipt over het mos. Er is geen mos meer.

De dood maakt geen geluid.

Weerman Peter Kuipers Munneke schreef in de NRC dat het zo stil bleef in de media en politiek na een zomer zonder weerga.

In de media wel veel emotie maar geen aandacht voor de oorzaken van deze catastrofe. “Je kon het idee krijgen dat het ons dit jaar allemaal gewoon overkwam,” schrijft hij.

Een economische schade van tientallen miljarden euro’s en zo’n 35.000 doden in Europa. Tienduizenden mensen die geëvacueerd moesten worden, dan hier, dan daar. Tsja, maar niet teveel over praten, het ligt allemaal nogal politiek gevoelig.

Voordat ik die avond de zon zag ondergaan in dat wat ooit een bos was, had ik me gewapend.

Op weg naar het zuiden was ik twee dagen in de kloostergemeenschap Taizé. Daar zat ik met mijn grijze kop vol dromen en zorgen tussen duizenden jongeren uit alle landen gewoon op de vloer van die vreemde plek. Er werd gezongen en gebeden voor vrede in het Frans, Nederlands, Oekraïens, Russisch, en in zoveel andere talen.

Nu maak ik teksten bij de foto’s die ik maakte. Het is een zoektocht. Misschien werkt het om met andere ogen te kijken naar wat we allemaal zagen gebeuren deze zomer.